Loslaten, de vrijheid tegemoet

Hans heeft twee volwassen kinderen. Zijn dochter belt me omdat het einde nadert en ze hoopt dat haar vader nog zijn wensen wil uitspreken. Bij Hans thuis ligt hij doodziek op bed. Daniëlle en Thomas zitten bij hem. We praten kort, maar ik weet hoe vermoeiend dat kan zijn, dus ik kom snel ter zake.

‘Het maakt me niets uit,’ zegt Hans.‘Voor de kinderen is het fijn om ongeveer te weten wat jij wilt,’ leg ik uit. ‘Wil je begraven worden, of gecremeerd?’ ‘Gecremeerd,’ zegt Hans stellig. ‘En een ceremonie?’ ‘Ja, natuurlijk,’ antwoordt hij. Hans wil in Almere gecremeerd worden. Iedereen die dat wil, mag erbij zijn. Hij verwacht ook buren, want hij woont in een sociale buurt. ‘In de aula?’ vraag ik. ‘Of liever het Grand Café?’ Hans knikt. Ik schets hoe het daar kan: de gasten komen binnen, krijgen een drankje en nemen vanzelf plaats. ‘Zijn er sprekers?’ ‘Jazeker,’ zegt Daniëlle. ‘We willen allebei iets zeggen.’ ‘Dat is fijn,’ zeg ik. ‘Dan kan ik de sprekers aankondigen. Binnen de informele setting creëer je zo toch een ceremoniële bijeenkomst. Maar het hoeft niet; je kunt het ook gewoon laten gebeuren.’ ‘Nee,’ zegt Hans, ‘dan wordt het een zootje.’ Hans weet dus toch wel wat hij wil, bedenk ik me. Hans kiest voor de middag, in het Grand Café, met bittergarnituur en een drankje, maar het hoeft geen feestje te worden. Hans was duivenmelker, sportief en matig met drank. Niet iemand van wie je ziekte verwacht. Toch sloeg de kanker toe. Als het zover is, belt Daniëlle: ‘Papa is overleden.’ ‘Och, gecondoleerd met het verlies.’

Alles was al goed doorgesproken. Hans ligt boven, we dragen hem voorzichtig naar beneden. Daniëlle en Thomas lopen voor de rouwauto uit, een mooi moment. Omdat ceremonie en nazit in één ruimte zijn, besluiten we tijdens het regelgesprek om de kist even buiten te zetten, bij het oplaten van twee duiven. Daarna brengen we de kist naar de nis achter het gordijn voor een rustig afscheid. De middag zelf. De duivenmelker laat verstek gaan: ziek. Paniek, waar haal ik nu duiven vandaan? Dankzij de geweldige collega’s van het crematorium vinden we Roy. ‘Ik ben onderweg,’ zegt hij.

Iets later dan gepland laten Daniëlle en Thomas ieder een duif los. Precies op het moment dat de zon doorbreekt. Loslaten. De vrijheid tegemoet. Symbolisch en prachtig.

Groenhof 32, Almere | 06-1988 44 19 kennismaken en whatsapp | 06-1881 80 80 bij overlijden | joyce@uitvaartverzorging-almere.nl | www.uitvaartverzorging-almere.nl